Mybet

Ποιήματα για τον χωρισμό





του Γιώργου Κοροπούλη. 




Τα ρέστα του


Κάποτε ζούσαμε μαζί
( λένε, τα λάθη είναι μοιραία )·
τώρα καθένας μόνος ζει
και μόνος λείπει στην παρέα.

Φίλοι στο δρόμο σ’ έχουν δει,
δεν είδανε με ποιον μαλώνεις·
έχεις κρατήσει το παιδί
που ήμουν, και το μεγαλώνεις.

Στον ίδιο δρόμο έχω χαθεί
σαν να μου άφησαν το χέρι·
άλλον θα βρεις, θα ’ναι σπαθί,
θα κόψεις κάθε νταραβέρι.

Τις δυο φτερούγες το πουλί,
τους δυο σας ο έρως θα κινήσει. . .
Σ’ έχω ξεχάσει πιο πολύ
απ’ όσο αυτός θα σε γνωρίσει.

-----------------------------------------------------------------

"Μια φάρσα...θέλεις να την ξαναπαίξουμε;"

– Μια φάρσα – θέλεις να την ξαναπαίξουμε; Έναν γάμο
σαν κολικό, σαν να έχεις στα νεφρά σου άμμο…
– Θέλεις να παίξουμε την τελετή, τα δώρα,
παρόν το σόι σου ( που κούφια να ν’ η ώρα ! )
– να παίξουμε – αυτό προπάντων ! μια νεότητα
που κράτησε ένα χρόνο, στην πραγματικότητα ;
– Να παίξουμε πως ήμουν τριανταεννιά –
κι έπινες κι έγραφες κι ο μήνας είχε εννιά
– κι ήταν η κάθε μέρα μου παραμονή –
κι οι φίλοι σου μου λέγαν “κάνε υπομονή”
– γιατί ήταν, λέει, μια γιορτή να ξημερώσει –
περίμενα, δεν είχα ακόμη μετανιώσει
– που δεν ξημέρωνε ποτέ κι εγώ φοβόμουν,
κι όλο σε πρόσεχα και σε περιποιόμουν.
– Κάτι ελλόχευε στον άδειον ουρανό :
Κάτι ερχόταν – όλο και πιο σκοτεινό
– Κι όλα τα τύλιξε ο φόβος. . . τη ζωή σου
και τα παιδιά που εν τέλει έκανα μαζί σου,
– τη φωτεινή κουζίνα, το ζεστό φαΐ
τα πρωινά, που έβγαζες βόλτα το σκυλί,
– την πάχνη της αυγής, το διάβασμα, το χάδι
τα βράδια που δεν σε μισούσα στο σκοτάδι. . .
– Έτσι περάσανε τα χρόνια, έπαιξα κι έχασα –
Σιγά σιγά, δεν σ’ αγαπούσα πια, το ξέχασα. . .




Δεν υπάρχουν σχόλια: